گاه مي پرسند که اندوهت ز چيست؟
فکرت آخر از چه رو آشفته است؟
بي سبب پنهان مکن اين راز را
درد گنگي در نگاهت خفته است
همزباني نيست تا برگويمش
راز اين اندوه وحشتبار خويش
بي گمان هرگز کسي چون من نکرد
خويشتن را مايه ي آزار خويش
از منست اين غم که بر جان من است
ديگر اين خود کرده را تدبير نيست
