به یه موضوعی تازگیا خیلی فکر میکنم
اونم اینه :
هر ادمی ارزش اینو نداره که همه ی وقت و جونتو واسش بذاری
دیگه تصمیم دارم واسه ادمایی وقت بذارم که واسم وقت میذارن و ارزش قائل هستن .
من همیشه واسه همه وقت دارم حتی به قیمت عوض کردن برنامه هام. اما وقتی نوبت من میشه که واسم وقت گذاشته بشه هیچکس حاضر نیست کوچکترین برنامه اش رو تغییر بده که کمی وقت واسه من بذاره این از حماقت منه بنابراین از امروزخیلی چیزا و خیلی ادما از زندگیم میرن بیرون چون :
من نمیخوام فقط وقتی اونا به من نیاز دارن بیان دورم و زمانی که من واقعا به وجودشون نیاز دارم کوچکترین اعتنایی نکنن.
من هستم تا زمانی که دیگران بلد باشن چطور به من و وجودم احترام بذارن.
