همه ی عمر در حال دویدنی ....
ما میدویم تا شاید به زندگی برسیم غافل از این که زندگی را از دست میدهیم و به ان نمیرسیم .
هر روز یک روز و یک شروع تازه از زندگی است . ولی ما باز میرویم تا زندگی پیدا کنیم .
خاطرات و داشته و نداشته ها و ارزو ها و خیالاتمان ...
همه خود زندگی است .
راستی دنبال چه چنین دوان دوان گام بر میداریم ؟
زندگی احساس است .زندگی مهر است . زندگی لذت است و آرامش .
این واژه ها کجایند در این دوره ی بی مهر و پر از جفا ؟
کاش همه دوان دوان به دنبال این واژه ها گامهای بلند برمیداشتند که تا رسیدن به این واژگان قدمی کوتاه کافیست.
زندگی را خودمان بد نقاشی میکنیم ،سخت نقاشی میکنیم، پازلی غیر قابل چیدمان از ان میسازیم که نه میتوان ادامه داد و نه میتوان ادامه نداد .
اما زندگی مهربانتر و ارامتر از انست که به تصویر کشده ایم فقط کافیست به دنبالش ندویم و اهسته و پیوسته گام برداریم .
به همین سادگی 
